دوشنبه, ۲۳ مرداد ۱۴۰۲، ۱۰:۴۲ ق.ظ
گروهی از صاحبنظران (اتوکلاین برگ ۱۹۵۴) ، خشم را بهعنوان شاخص پرخاشگری معرفی کرده و نشان دادهاند که در حالت خشم تغییرات فیزیولوژیکی و زیستشناختی گوناگونی در انسان صورت میگیرد که نشان دهندهی ذاتی بودن این حالت هیجانی است . این تغییرات عبارتند از :
- مقداری از کلیگوژن ذخیره شده در کبد بهصورت قند ساده و قابل سوخت ، یعنی گلوکز در جریان خون آزاد میشود و انرژی لازم برای فعالیت بیشتر (مثلاً ، در این حالت نزاع کردن) را تآمین میکند .
- ترشح مادهی انعقاد خون در بدن افزایش مییابد ، منطقاً بهاین دلیل که اگر شخص در جریان ستیز زخمی شد ، خونریزی زودتر بند آید .
- دستگاههای تنفس و گردش خون سرعت عمل بیشتری پیدا میکنند تا ضمن رساندن مواد غذایی به ماهیچهها ، ضایعات و فضولات را سریعتر از بدن دفع کنند و حالتهای خستگی و ناتوانی را در شخص کمتر کنند .
- خون از عضلات صافِ امعاء و احشاء متوجه عضلات مخطط و بهویژه عضلات اندامهای پیرامونی (دست و پا) میگردد ، ظاهراً با این هدف که شخص هم برای مبارزه و هم برای فرار آمادهتر باشد .
